Hasło: absolut cz1

absolut [łac. absolutus 'zupełny', 'bezwględny'], w tradycji filoz. byt wolny od niedoskonałości, bez przyczyny, od niczego niezależny, istniejący sam z siebie, nieokreślony ani nieograniczony, pojmowany na ogół jako wieczna, jedyna i konieczna podstawa rzeczywistości, od której wszystko inne jest zależne (nous, absolutny duch, absolutna idea, Bóg). Pojęcie a. odgrywało znaczną rolę w koncepcjach rel.-filoz. Wschodu, zwł. w filozofii indyjskiej (brahman). U Arystotelesa a. oznaczał wiecznego, myślącego samego siebie, pierwszego nieporuszonego poruszyciela (pierwszy poruszyciel), który jest początkiem wszelkiego ruchu i zasadą jedności wszelkich zjawisk przyrodniczych. W neoplatonizmie a. był bytem pierwotnym, czystą, niezależną i bezwzględną jednią, istniejącą "poza bytem" i "poza istnieniem". W gnostycyzmie określenie bóstwa zbliżyło się do pojęcia a. jako czegoś bezwzględnie niepoznawalnego. W patrystycznej i scholastycznej filozofii chrześc. atrybuty a. przyznawano Bogu Stwórcy. Po raz pierwszy wyrazu a. użył Mikołaj z Kuzy na określenie Boga, w stosunku do którego świat jest tylko czymś względnym. J.G. Fichte bytem absolutnie pierwszym i najbardziej realnym nazywał świadomy siebie rozum pojęty jako "ja" pozaempiryczne, nieskończone i nieograniczone, bezwzględny akt i bezwzględne działanie.
oferty pracy gdańsk - nieruchomości Świdnica - kurs tańca